SusScrofa

September 2019

September 2019

Vrijdag 20 september 2019 Het was zover, SusScrofa gaat weer op expeditie. Het zou een bijzonder zonnig weekend gaan worden. Begin in de middag draaide het rekensommetje 4 x 4 (16) van Yeti de oprit op van Vliegend Hert, met in het kielzog Batman. 20190920_125549Het feest kon beginnen. Even afscheid nemen van moeders de vrouw en even later ging het richting Klazienaveen om foerage in te slaan. Een trede de man, en nog wat droog spul. Dan de A37 op richting Duitsland.

Er is ooit uitgerekend dat je met een leven lang joggen twee jaar ouder wordt, maar uit een andere berekening blijkt dat je daarvoor alles bij elkaar twee jaar moet joggen.

De imposante Drenthe brug stond nog stevig op de plaats en leek ons te begroeten. In het centrum van Stadt Meppen gingen we nog even langs de K&K voor de specifieke Duitse artikelen. Voor braadworst en Jagdslock moet je nu eenmaal in Duitsland zijn, nergens anders. Aber Na Noeh!! Vinden we daar naast de spiritualiën een bijzonder likeurtje. Een Hasetaler Krauter Likör. Het bijzondere hieraan is het etiket. 20190920_140640Het is een foto die wij vanaf de Hase-brücke zo vaak hebben gemaakt. Dieper in Duitsland leek de rookpluim van Bokeloh ons te verwelkomen. We verlieten de snelweg en doken in het bronsgroene woud van Groß Dörgen. Met het openen van de toegangshek door Yeti was het SusScrofa-weekend een feit geworden.

De beschaving van een volk is af te meten aan het aantal wouden dat wordt geveld om er tissues van te maken.

De ramen van ons Heimat ‘De Ketel’ (ketel = rustplaats van wildzwijn) werden geopend. Even lekker door waaien. Je zag de spinnen mopperend de kieren opzoeken. Scheiße, het was weer zo laat. Foerage dumpen in de bunkers. Even uitrekken, tijd voor het eerste biertje. Het duurde dan ook niet lang of het kampvuur knetterde naar hartenlust. Drie zwijnen hingen aan het bier om het vuur. Een warm najaarszonnetje en een temperatuurtje van een graad of twintig begeleidde ons. Ik mag wel zeggen, het mag wel zo! Niet veel later zagen we een zwijn op wielen het terrein opkomen. Nu al in de delirium? We hadden nog maar een paar op. 20190920_181408Het bleek BamBam te zijn. Was vanuit Erica op de fiets naar Groß Dörgen gecrost. Even later zaten een viertal bacchanaal om het kampvuur zwijn te wezen. Vanuit het weiland verderop kwamen een drietal dames nieuwsgierig kijken wat hier loos was.

Weetje bij onweer: als je de tijd na de donder vermenigvuldigt met de snelheid heb je de afstand. Dus als je de afstand deelt door de snelheid weet je precies hoe snel je geteld hebt.

Het terrein om de Ketel was inderdaad iets veranderd. Er stond iets van een Hans und Gretel woninkje. We verwachten een heks met “knibbel knabbel knuisje, wie zit er aan mijn huisje” maar moesten hiervoor nog even stevig doordrinken. Wat was het dan? Gaat Yeti aan de sauna? Gaat ie handvormige plantjes kweken? Gijzelnemers opbergen? ‘Neuhh’, snoefde Yeti, ‘ik ga een werkplaats beginnen’. Het was stil. Een sissend plopje van een bierblik verbrak de stilte. Het leven gaat wel door. Blijkbaar keken we Yeti aan alsof we zijn dwangbuis nog een oogje dichter konden knopen. Haastig verklaarde hij zich nader, hij wil gaan houtzagen, voor het vuur. dscf6260Toch een mooi schuurtje geworden. Handige knaap en een doorzetter, die Oei-oei. Deze kwam ons in de avond tot ons vervoegen. Het werd een prachtige vrijdagavond om het kampvuur met sterke verhalen en natuurlijk mit Bratwurst und bier.

Zaterdag 21 september 2019

Het was nog vroeg toen voor Batman en Vliegend Hert een eitje in de pan snissterde. Even later zaten ze achter een broodje kaas-met-ei, ook wel hartstopper genoemd. Een sloot koffie voorkwam volledige dichtslibbing van de bloedvaten. Het dauwtrappen ging richting indianenplaats. Dan door het weiland met duinlandschap waar de dames vertoefden, dan naar rivier de Hase. De hemel was staalblauw, de omgeving heiig spooky. Alles zat onder dikke dauwdruppels. Het was echt dauwtrappen.

Grasklokje

Grasklokje

Jacobskruid

Jacobskruid

Smalle Weegbree

Smalle Weegbree

Duizendblad

Duizendblad

Grasklokjes, Jacobskruid en juveniele paddenstoelen stonden gebroederlijk naast elkaar te kleumen. Een iele najaarszonnetje deed verwoede pogingen om zich door de ochtendnevel te persen. In deze kleine klamme grijze wereld hoorden we de indrukwekkende stilte die Groß Dörgen eigen was. Terug in de Ketel was het snel gedaan met de stilte. Het was voedertied. Een trede eieren en een paar kannen koffie later maakte de troep zich op voor de expeditie. Deze stond in het kader van Moor of wat daar nog van over was. Door het uitblijven van regen de laatste jaren was de natuur zo dreuge als Sinterkloas zien kont. Dus trokken we die ochtend naar het Dorgerner Moor gebied. De troep had het dorp nog niet verlaten of we liepen tegen grof vuil aan in de berm. In het voormalige huis van de schoonouders van Yeti huisden nu Nederlanders. dscf6286Het grof vuil bleek een verkoopkraam te zijn. Hapjes en drankjes voor de toenemende golf aan Duitse fietsers wiens route dwars door Groß Dörgen liep. De Nederlanders hoopten hier een graantje mee te kunnen pikken. Elk jaar nam de hoeveelheid fietsende Duitsers toe in Groß Dörgen. Een speciaal uitgezette nest Hoornaars deed hier niks aan af.

Mijn vrouw en ik zijn op visite geweest bij de deurwaarder. We dachten: het hoeft niet altijd van één kant te komen.

We doken in het Wald richting executieveld. Daar was het druk, alsof de spinnen die dag een najaarsmarkt hadden georganiseerd, overal kraampjes. We liepen even later langs de ‘Viese Boom’ en staken de grote weg naar Haselune over. De zon kreeg nu de overhand, de mistflarden verdwenen. We staken de spoorweg over met op de achtergrond de rookpluim van Bokeloh. Over rookpluim gesproken, op het spoor rijdt bij tijd en wijle nog een heuse Damf Eisenbahn. Nu echter geen stoomfluit te horen. dscf6288Voor ons lag het uitgestrekte Dorgener Moor. Snel doken we het ondoordringbare woud binnen. Overal hoge pollen pijpengras met verraderlijke diepe geulen, geraamtes of wat daar op leek, ontelbare struiken en bomen wiens takken je het liefst willen omhelzen om daarna in het zwarte veen te worden getrokken. Kortom, sfeervol natuur.

Een echte lesbienne zal geen onderbroekjes in de Hema kopen omdat ze vlak bij de warme worst liggen.

We offerden de jongste op om vooraan te lopen. Even later stonden vijf zwijnen naast elkaar in een open ruimte. Voor hun zagen ze een bijzonder tafereel. Waar eens het zwarte water wanhopige reizigers verzwolg speelden nu wervelende stofwolkjes. Eenzame stammen kienholt lagen als skeletten in een zee van leegte. Op sommige plekken zakte je plotseling door een droge korst tot de enkels in de modder. Het moeras deed nog een laatste poging om moeras te zijn.dscf6290Twee witte sneakers aan de rand van het moeras waren misschien de stille getuigen van haar laatste slachtoffer. Maar thans is het moeras slechts een tandeloos oud wijf die in een rijpe perzik bijt. We vonden nog wel een interessante plant, de Aronskelk, waar we anders geen toegang toe kregen. We trokken dwars door het zandwoestijn naar de overkant waar we in het dichte moeraswoud verdwenen. De jongste vooraan, die was nog niet op. Na het nodige geploeter en gewurg eindigde de troep weer op vaste grond. Een solitaire berkenboom op de heuvel wees ons de weg.

Aronskelk

Aronskelk

In de verte was nog net de oude centrale in Haren zichtbaar. Bij een jachtkansel hielden we pauze. Hier nuttigden we een koele boterham in blik. Het begon zelfs een beetje warm te worden. Even later hoorden we een doodzieke Labrador. Hadden ze dat arme beest aan een touw achtergelaten in het bos? Wat een schande. Snel trok de troep richting het kreunend geluid. Het bleek geen zieke Labrador te zijn die het kreunende geluid maakte maar een zieke motor. Een motorpak gevuld met Duitser probeerde middels een kickstarter het ding te reanimeren. Zonder een poot uit te steken keek de troep belangstellend toe. Uiteraard waren we niet te beroerd om belerend en betweterig advies te geven, ‘moe’j eem hingoan, dat moe’j anders doen mien jong.’ Dankzij ons advies kreeg het leren pak dat ding aan de praat en vertrok snel naar de horizon. Na zo’n goede daad nam het dorstgevoel toe. In de berm van de weg vonden we een bijzonder mooie bloem, groot Kaasjeskruis. We trokken verder naar Bokeloh. dscf6302Niet alleen omdat Bokeloh een prachtig middeleeuws stadje was, ook maar vooral omdat Gasthaus Giese open was.

Degene die de slogan heeft uitgevonden ‘Snoep verstandig, eet een appel’ lijkt me niet een bijbelvast Gereformeerde.

Na een kilometerslange tocht in de warme najaarszon vleiden we ons neer onder een parasol op de veranda van Giese. Zo’n bel Duits bier doet wonderen. Na een belletje of twee maakten we ons op voor de terugweg. We trokken over de nieuwe brede brug over de Hase. We volgden de route van Otto Pankok, een streekkunstschilder wiens werken in het landschap op borden te zien waren. De route naar ons heimat werd nog op een ander manier opgeleukt. In de berm stonden honderden vrij toegankelijke fruitbomen die elk geadopteerd waren. dscf6315Hier kon weer een vooroordeel van de Duitser weggestreept worden. Op de Hase-Brucke maakte ik een foto zoals die op het etiket van de Hasetal Likör stond. BamBam was niet voor niets op de fiets naar Groß Dörgen gekomen. Hij moest die middag weer terug naar Erica. We namen afscheid van BamBam en vleiden ons om het kampvuur. Na een uur werd ons lawaai wreed verstoort door een geluid op de Hase. We waren inmiddels de diarree aan kajaks gewend die onophoudelijk over de Hase richting Bokeloh dreven. Nu kwam een complete drijvende kroeg de rivier afgedropen. De jongelui veranderen na de nodige alcoholconsumptie in Oko-schweinen en kunnen van alles in de Hase kwakken. Foei. Wij moeten ook maar een keer eens zo’n ding afhuren. De rest van de avond bestond traditioneel uit kampvuur, braadworst en spannende oude verhalen.

Zondag 22 september 2019

Na het ontbijt maakten we ons op voor de Klein Reusies tocht. dscf6329Een staalblauwe hemel verwelkomde ons, we hadden er zin in. De tocht zou gaan naar de brug over de rivier Mittelradde. Een brug die er al was voordat we ooit een voet in Groß Dörgen hadden gezet. Een brug waaronder ik met zestienjarige vrienden een kampvuur hadden gemaakt omdat het regende. Waar we daarna nauwelijks de tenten terug konden vinden, waarschijnlijk omdat het zo gezellig was. Die zondag bezochten we als eerst de kapschuur waarin we, meer dan dertig jaar geleden, de eerste SusScrofa-weekenden doorbrachten. Bij de schuur aangekomen bleek het verval door gebrek aan onderhoud meedogenloos had toegeslagen. Het dak maar ook de zijgevel lag open.

Haast maakte opa nooit, daar had opa geen tijd voor.

Snel gingen we verder naar het verlaten boerencomplex van wijlen boer Wulf. Ook hier had het verval meedogenloos toegeslagen. Van de vervallen schuur stond nog een spant overeind. De crucifix stond tussen verdorde Rododendrons. dscf6350Het hoofdgebouw van het boerderijcomplex was nog intact, waarschijnlijk omdat het dak geen lekkage vertoonde. Wordt dit het geval dan gaat dit gebouw boer Wulf snel achterna. We liepen verder over het complex van zo’n tiental gebouwen, het was er doodstil en uitgestorven. Een vlasbekje trachtte nog enigszins kleur in het bestaan te krijgen. Ooit was de boerderij zo belangrijk dat het op landkaarten apart benoemd werd. De Wulfjes waren zo bezig geweest hun boerderij in de lucht te houden dat ze vergaten een nieuw ‘Wulfje’ te maken. Het moest natuurlijk een jongetje zijn. Probleem is hoe je dan belangstelling moet tonen. Zwanger? gefeliciteerd, wordt het een jongen of een abortus? Toen de laatste Wulf sneefde werd na lang zoeken ergens in Amerika een familierelatie gevonden. Hij mocht het hele boerderijcomplex plus honderden hectares grond erven als ie de naam Wulf aannam. Mij mochten ze Adolf noemen als ik voor zo’n keus kwam te staan. De Yank heet nu Wulf, leeft waarschijnlijk van de pachtopbrengst en woont ergens lekker vet. Het hele boerderijcomplex is waarschijnlijk te duur om te renoveren. Misschien iets voor een zweverige commune? Het staat er nu verlaten bij en stil te vergaan.

Hans Dorrestein: ik was er op een gegeven moment zo beroerd aan toe dat ik ook telefoonseks heb geprobeerd, maar dat is niks voor mij, telefoonseks. Ik snap niet hoe al die kerels hem het lappen, maar ik kreeg hem er gewoon niet in.

We liepen richting koetshuis en een gebouw voor personeel. De gebouwen werden bijna weer mooi door lelijkheid. Het gevolg van tientallen jaren verval. Het koetshuis vervalt zelfs met koets en al. De belangrijkste koets werd in de jaren zeventig van de vorige eeuw gestolen. Maar beter zo, anders waren de houtwormen ermee weggereden. Het enige wat we als SusScrofa’s kunnen doen is het verval optekenen. We liepen verder over een eeuwenoude bospad richting de Mittelradde.

Salomonszegel

Salomonszegel

Vlasbekje

Vlasbekje

Hier vond Oei-oei een bijzondere plant, de Salomonszegel. Er wordt beweerd dat de plant de mens de weg wees zodat hij na de zondeval de weg naar het paradijs weer terug zou kunnen vinden. Bij de SusScrofa’s moest het paradijs nog even wachten, het had andere prioriteiten, eerst moest de brug over de Mittelradde worden bezocht. Maar we hadden geen haast. Het is beter om te laat te komen in deze wereld dan te vroeg in de volgende. Een buizerd deed zijn best om onze aandacht te trekken en hield zich schuil in een boom midden in een weiland. Het was niet de Buizerd die de meeste aandacht kreeg, het was de boom zelf. Een hertengeest uit een vervlogen eeuw had zich in de stam verstild. Groß Dörgen kan je maar zo een houten kop opleveren. Een bijzonder fenomeen, de boom heet nu de boom van Hert. We liepen verder en naderden iets wat ooit een brug was geweest. Knaagkevers en houtrot hadden de draagkracht van de brug gereduceerd tot Russisch roulette. Groß Dörgen niet spannend? We wisten echter allen veilig de overkant te behalen en werden uitgezwaaid door de knaagkevers. Een eindje verderop werden we begroet door Springbalsemienen. Deze planten zijn te vergelijken met masturberende potloodventers. Staan daar met open bloemen en schieten hun zaad weg. Springbalsemien wordt ook wel ‘Burenlast’ genoemd. In Duitsland kennen ze ook de eikenprocessierups.

Springbalsemien

Springbalsemien

dscf6359 vliegend-hert

Met een simpel bordje wordt de voorbijganger gewaarschuwd dat het eigenlijk al te laat is voor tegenmaatregelen. In Nederland richt de kever elk jaar een grote milieuvervuiling aan. In elke gemeente wordt blijkbaar de ambtenaar met de meeste werklust gepromoveerd tot een bijbaantje die volkomen nutteloos aan elke ‘besmette’ eikenboom een plastic lint moet bevestigen. Dat zal hem leren. Als hij nog vaker collega’s stoorde in hun rust dan mag ie, gezien hondsdolheid bij vossen, die beesten een lint in de staart knopen.

Brand in crematorium. Eén dode.

Langs de landweg waar ooit machtige populieren stonden werd nu gekenmerkt door holle karkassen. Slechts een enkele populier had de tand des tijds doorstaan en was uitgegroeid tot eindstadium reus. Het leven is hardnekkig en volhardend. De holle stammen van de gevallen populieren-kameraden zaten vol met leven. Hoornaars hadden in de stam een leuk appartementje geknaagd met uitzicht op de rivier. dscf6363De reuzenwespen moesten blijven doorvliegen tot de dood er op volgt. Kennelijk hadden de beesten hun pensioenstelsel afgekeken van voormalig minister Kamps. Voorlopig hadden de wespen het veel te druk om zich over deze arbeidsvoorwaarden druk te maken. Bij de veelbesproken brug hielden we halt, het was onze eindbestemming van die dag. De Mittelradde stroomde vroeger over een kleine stuw in de Hase. Jeugdherinneringen doemden op. Vanaf de stuw, een ijzeren balk dwars over het riviertje, sprongen we als welp en later als verkenner in het stromend water. Thans is de ijzeren balk verzwolgen in de golven. Het hoogteverschil tussen beide rivieren wordt nu op een natuurlijke wijze opgevangen door grote stenen. Duurzamer, natuurlijker en veel mooier. Hier worden de omgevallen bomen niet opgeruimd door de kettingzaag-scene van afdeling Groen. Ze behouden hun functie als springtak voor ijsvogels of hudo-balk voor aalscholvers. dscf6377De SusScrofa’s trokken zich terug uit het pittoreske landschap van Otto Planck. Er was nog een bult te zien in Groß Dörgen. Zo zagen we op de terugweg een mierenbult. Door zure regen helaas steeds meer een zeldzaamheid geworden. Maar dat was het. Het septemberweekend 2019 zat erop.

Ik heb al een slecht geheugen zo lang ik mij kan herinneren.

Terug op het terrein van de SusScrofa’s werd nog even nagepraat en een laatste biertje verzwolgen. De zwijnen waren d’r allen over eens, het was een geslaagd weekend. Het weer had ons alles behalve tegengezeten. We namen afscheid van Groß Dörgen, van de Ketel en van elkaar. Tot November weekend, Bokweekend. Hopelijk kunnen we onze wijze Uil na een ziekteperiode weer in de troep begroeten. Moed broeders, struikel niet. Vliegend Hert.dscf6268

September 2017

September 2017

dscf5773Vrijdag 22 September 2017
Traditiegetrouw kwam een witte VW bestelbus de oprit oprijden. Onze SusScrofa-weekend september anno 2017 had een aanvang genomen. Aanvankelijk zouden Batman en Vliegend Hert de afstand tussen Erica en Groß Dörgen te voet afleggen.

vliegenzwam

vliegenzwam

Een voetblessure maakte aan dit voornemen een abrupte eind. Yeti en Vliegend Hert droegen op die vrijdag de zorg voor de foerage. Opgewekt togen de twee die middag op weg naar Klazienaveen. Het werd een weekend waarop ieder hoopte, stralend mooi weer en bovendien warm. En paddenstoelen, paddenstoelen en paddenstoelen.

Waslakzwam

Waslakzwam

Herfstiger konden we ons het weekend niet wensen. Het werd bovendien een heuse kampvuur-weekend. Maar zover was het nog niet. Eerst bij onze toeleveringsadres de boodschappen doen. We besloten, buiten het bier, iets voorzichtiger in te kopen gezien de restanten van de vorige weekenden. Dat heeft achteraf goed uitgepakt, dit weekend was vrijwel niets overgebleven. Na Klazienaveen vertrokken we naar een toeleveringsbedrijf in het centrum van Stadt Meppen in Duitsland. 

tonderzwam

tonderzwam

Hier sloegen we de producten in die niet in Nederland verkrijgbaar waren maar toch een essentieel onderdeel uitmaakten van het weekend. JagdSlock en echte Duitse Bratwürsten. Daarna trokken we richting Groß Dörgen, we verdwenen in het bronsgroene eikenwoud waarin onze onderkomen zich al vele jaren bevond. Kort na het installeren van inkopen en overige goederen lieten we de Ketel goed uitwaaien door alle vensters te openen. Dat gaf de spinnen tenminste weer een beetje lucht. Kort daarna openden we ons eerste blikje bier. Een emotioneel moment dat we even moesten wegslikken.

geelwitte-russula

geelwitte-russula

We kregen opeens zin om een mini hike te lopen. Zomaar! Spontaan en een richting, maakt niet uit waar. Toevallig werd dit richting Bokeloh. Even later voegden we daad bij het woord. Want zo zijn we hè, niet alleen woorden maar dan ook daden. Alleen echte kerels doen dat nog tegenwoordig. Om een lang verhaal kort te maken, twee Drentse kwartiertjes later zaten we achter een koele bel bier op een terrasje van Gasthof Giese. 35 kilometer van de Nederlandse grens en het stikte van de Nederlanders. Vrijwel geen autochtoon te zien terwijl je bijna struikelde over de fietsen. Een cardioloog zou zeggen, ‘hier klopt iets niet’.

gordijnzwam

gordijnzwam

De fietsen met hulpmotor in de trapas bleken allemaal te zijn van Nederlandse omanolanido’s (oud maar nog lang niet dood). Na op het terrasje het glas gekanteld te hebben kreeg Yeti een bekend echtpaar in beeld. Kuhl, de naamgevers aan Kuhl’s Platz.

purperrode-russula

purperrode-russula

Inmiddels oud en een beetje in de mineur. Zo’n type die een dubbele cognac in zijn aquarium gooit om toch nog vrolijke gezichten om zich heen te hebben. Ze wilden nog graag een keer net als vroeger de omgeving verkennen. We wensten het echtpaar het allerbeste en namen nog een belletje. Even later trokken ons terug in het woud. Die avond voegden Batman, Oei-oei en Bambam zich ook om het kampvuur. Om het vuur en rook werden de laatste nieuwtjes uit Erica uitgewisseld, natuurlijk werden oude herinneringen opgehaald. Het werd een ouderwetse kampvuur-avond.

Wegens een staking bij het KNMI is er morgen geen weer.

Zaterdag 23 september 2017
Batman en Vliegend Hert waren vroeg aan het dauwtrappen. dscf5691Na een stevig ontbijt trokken ze Sqauw Vally in om paddenstoelen te zoeken. In het dampige ochtendgloren zagen zij enkele koeien uit de mist ontwaren. Hier hebben de koeien beschikking over zo’n zeven hectare vol met heuvels met gras,struiken en bomen. parasolzwamWat een vrijheid hadden die beesten. Kom daar in Nederland eens mee. Enkele jaren terug zagen we hier een vijftal paarden in galop voorbij vliegen. Allemaal richting het Zuiden. Het bleken trekpaarden. Het zonnetje kwam op in alle pracht aan de oostelijke hemel. Zelfs een spinnenweb werd een kunstwerk in het gouden ochtendlicht. dscf5735Het was een poosje nat geweest, we verwachten een enorm aantal paddenstoelen. Niet veel later liepen de twee tot aan de knieën door de paddenstoelen. Niet het aantal maar de hoogte. Als melkkrukjes priemden de Parasolzwammen uit het heuvelachtige landschap langs de rivier de Hase. Ook een Aardappelbovist liet zich met bolle wangen zien.

Kees ziet 6 vrolijke kabouters lopen.. ze roepen: “We hebben Toverkracht, we hebben Toverkracht!”
Achteraan loopt een klein zielig kaboutertje. Kees vraagt: “Wat is er?”
Zegt het kaboutertje: “Ik ben To”

Om iets meer te weten te komen over paddenstoelen consulteren we een bijzonder persoon, Joop van ‘t Hof. Joop was onderwijzer. 

aardappelbovist

aardappelbovist

Was, want hij is vorig jaar overleden. Joop was zo’n type onderwijzer die met de kinderen het bos in toog. dscf5682Na zijn pensionering richtte hij zich helemaal op paddenstoelen en kon daar prachtig over vertellen. Een gevleugelde uitspraak van hem was, ‘alle paddenstoelen zijn eetbaar. Sommigen maar eenmaal’. Lees hier zijn verhaal. Fungi de paddenstoelen professor. Beneden aan de Hase zagen we aan de overkant noeste boeren in dampige ochtendgloren hun oogst van het land halen. De herfst was in alle pracht rondom aanwezig. Dikke eikels die in trosjes aan de takken hingen en met duizenden op de grond lagen. Om een eikel te zijn hoef je niet aan een tak hangen. dscf5665Dicht aan de Hase stonden Vlierbesstruiken waarvan de takken hun vruchten nauwelijks konden torsen. Na een omtrekkende beweging vol zwammen, boleten en russula’s kwamen we weer terug in de Ketel.

Wat zegt een paraplu tegen een wandelstok? Nudist.

Hier waren de overige leden van de groep inmiddels aan het ontbijten. Yeti had nog een klusje voor ons. Zachtjesaan een traditie aan het worden lijkt het wel. Yeti had overigs terecht geconstateerd dat een Grove Spar gevaarlijk dicht naar de dakrand van de Ketel was gegroeid. dscf5685De Ketel, waarvan de assen op klossen stonden, moest aan de achterkant zo’n 10 centimeter opzij worden geschoven. dscf5745Yeti had touw en een lier meegenomen. Met vereende krachten was de klus snel geklaard. De Ketel was voorlopig uit de gevarenzone van de Grove Spar. De Benefatiustocht werd ter plekke besproken. We besloten naar het Dörgener Moor te lopen, van daaruit naar Gie..Bokeloh, een tocht van zo’n 12 kilometer. We konden ook dwars door het moerasgebied lopen. Dat bewaarden we maar voor een latere weekend, liefst bij spookachtige weersomstandigheden. dscf5747Zoals gezegd was het een stralende nazomerdag met aangename temperaturen. Enkele bomen waren al bezig zich in hun kleurrijke herfsttooi te hullen. Maar de meeste bomenkronen waren nog hoofdzakelijk dicht en donkergroen. Via het executieveld liepen we naar de potloodventboom. Hier vonden we een lief Aardappelbovistje die ons lachend leek te begroten.

Wat is een komma toch belangrijk. Zin 1: Wacht, niet schieten! Zin 2: Wacht niet, schieten!

dscn6981

Terug op de straat verlieten we Groß Dörgen, een Vliegenzwam leek ons uit te zwaaien. We staken de grote weg naar Haselünne over. Voor ons lag een veld met koolzaad als een gele deken over het landschap. dscf5766_2Het werd gebroken door een bronsgroene eikenwoud en de schoorsteen van de spaanplaatfabriek stak daar pronter bovenuit. Het tafereel voor ons werd ruimschoots besprenkelt met najaarszonnestralen. dscf5778We liepen door en naderden het Dörgener Moor. Langs het pad lag een rode jerrycan waarop een jager zijn frustratie op mocht bekoelen. In het Moorgebied stond een bankje waar een vijftal SusScrofa’s in een warme najaarszonnetje in september op een bankje hun pauze hielden. Uit een rugzak werden een vijftal pilsjes gediept. Dit unieke rustiek moment werd digitaal voor eeuwig vastgelegd. Blauwe lucht met propperige wolken, lekker temperatuurtje. Het mag wel zo. Na de pauze liepen langs het Dörgener Moor om later een omtrekkende beweging te maken. dscf5786Boven de hoge maisvelden torende in de verte als een baken de schoorsteen met rookpluim in Bokeloh. Die kant moesten we op. Na hoge maisvelden, nauwe veldpaadjes en overwoekerde grindpaadjes kwamen we terug op de grote weg naar Haselünne. Na deze overgestoken te hebben doken we weer in het donkere woud. Bij het monument namen we een korte pauze. Bij het zandgat waren littekens van motorbanden in het zand zichtbaar. Om het zandgat namen we een pad naar Bokeloh. We kwamen in een buitenwijk. Zoals gebruikelijk werden hier de tuintje perfect bijgehouden. Alles proper en netjes. dscf5802Mooie huizen met strakke gazonnetjes. We kwamen zelfs een parkje tegen met activiteiten-apparaten. Zo kon Yeti al zijn muzikale kwaliteiten aan ons tonen. Tja, hij was rap klaar.

Een olifant vraagt aan een kameel: ” Waarom zitten je borsten op je rug?” “Nou” zegt de kameel, “rare vraag van iemand wiens lul aan zijn gezicht hangt”

Via het kerkhof, achter de kerk langs, kwamen we bij een trap naar beneden. Onderaan de trap liep een straat, aan de overkant van de straat een Kneipe. Jawel, Gasthof Giese. Als een blinde vlieg op een dampige keutel kwamen we daar op af. Even later, onder een parasolletje tegen de najaarszonnestralen, zaten een vijftal varkentjes achter een koude bel bier. dscn6992Opnieuw stikte het hier van de allochtonen, Nederlanders dus. Bijna geen Duitser te zien. Na een tijd heerlijk te hebben genoten van het terrasje werd het tijd voor het rauwe leven. We moesten nog 3 kilometer lopen. Deze last namen we met plezier op onze schouders. dscn6994We gingen over de gloednieuwe brug over de Hase. De SusScrofa’s gingen binnendoor langs de Hase en genoten van het vertrouwde heuvelachtige landschap met koeien, paarden en schetsen van Otto Pankock. Onder zo’n prachtig najaarszon in zo’n mooi landschap is het net alsof je liep in het Verkade album van J. P. Thijsse of door een schilderij van Koekoek. Even later zagen we een bijzonder iemand. Een kaboutertje, met een baard. dscf5815Hij leek op iemand, konden die even niet thuis konden brengen. Het was Fungi, de kabouter van Joop. De kabouter droeg een rood jasje en een hoge rode puntmuts. Maar daar was Fungi niet trots op. Wat Fungi wilde laten zien waren zijn nieuwe bretels. Hij deed zijn mutsje af en zijn jasje uit. Trots liet ie zijn bretels zien. We mochten zelfs een foto van hem maken. De eerste foto van een kabouter! Ze bestaan! Oei-oei schudde zachtjes zijn hoofd en zuchtte diep. Hert had weer zijn gekke vijf minuten. We trokken verder. dscn7008Boven in de top van een oude eikenboom hield een blauwe reiger ons nauwlettend in de gaten, alsof ie nog nooit een kabouter had gezien! dscf5812De Susscrofa’s liepen deze weg al sinds jaar en dag. Lang vervlogen zijn de tijden. Toen we nog foto’s probeerden te maken met toestellen die spontaan uit elkaar vielen. Zeulden we met Lang Uitstekende Lenzen, ook wel L.U.L. genaamd. Maar nu het is onze tijd en het is ons terrein. En eeuwig ruizen de wouden. Al kletsend bereikten de natuurliefhebbers onze donkere woud waarin de Ketel zich al vele jaren bevond. Op de brug werd nog even een groepsfoto gemaakt. dscf5819Het warme najaarszonnetje maakte ons loom. Al snel vleiden de heren zich om het kampvuur en laafden zich van het leven. Rokend vuur, sissende blikjes, verhalen van vroeger en de laatste roddels over Erica. Het werd weer een onvergetelijk ouderwetse avond rond het kampvuur.

Elfenbank

Elfenbank

Zolang het nog kan, kan het. Kan het niet meer, dan houdt het op. Dan hebben we alleen nog de herinneringen. Maar voorlopig houden we ons bezig met het maken van herinneringen voor de tijd dat het niet meer kan, snappie?

Zondag 24 september 2017
Opnieuw werden we getrakteerd op een prachtige zonnige septemberdag
Op de oude kampeerplaats had de centrale Oude Eik visite van een volk Hoornaars. Ze kregen onderdak via een nis onderaan de stam. Maar de oude eikenboom, die zoveel zomerkampen had meegemaakt, had nog een extra verrassing voor ons in petto. In de stam stak als een fietsenzadel een Waslakzwam uit de schors.

waslakzwam

waslakzwam

We verlieten het kampterrein en zagen nog een enorm pakket honingzwammen. In de verte lag de Kolk te dampen in het zwoele najaarszonnetje. Een stukje landschap dat nauwelijks was veranderd sinds we hier voor het eerst kwamen. We volgden in het weiland het pad langs de Hase.

parasolzwam

parasolzwam

Hier stonden her en der enorme Parasolzwammen mooi te wezen. Parasolzwammen zijn overigs eetbaar, de hoed kan gebakken worden. We liepen door de zonnige weide naar de HaseAltarm en vonden daar een smal paadje die langs de riviertak liep.

vliegenzwam

vliegenzwam

Langs de rand van de weide vonden we mooie paddenstoelen als de vliegenzwam, Eekhoorntjesbrood, de Geelwitte Russula, de purperrode Russula en een paar Gordijnzwammetjes. Om ons heen nog veel meer zwammen.

Oud madammeke komt bij de Gamma en vraagt : “Mag ik van u 20 meter dakgoot”? Vraagt die man achter de balie: “Wilt U ook pijpen voor de dakgoot”? Zegt dat vrouwtje met een rood hoofd : “Neen meneer,…. maar wel voor een mooi tuinset!”

Daartussen liepen wij dan weer tegen elkaar te zwammen. Kortom, het was knap zwammerig.

Zwam die lijkt op een schedel

Zwam die lijkt op een schedel

Het was een Klein Reussies tocht zoals een kleinreussies tocht moest zijn. Klein. Na een omtrekkende beweging door het grove sparrenbos afgewisseld met eiken en reusachtige beuken met op bodem een rijke schakering aan paddenstoelen als de Elfenbankje en Tonderzwam, kwamen we weer terug op het kampterrein.

Eekhoorntjesbrood

Eekhoorntjesbrood

We genoten de rest van de middag van het prachtige najaarsweer. Lekker loom namen we afscheid van Groß Dörgen. Een prachtig Septemberweekend konden we weer in onze geheugen bijschrijven. Moed broeders, struikel niet.

Geschreven door Vliegend Hert.

Mei 2017

Mei 2017

dscf5623
Vrijdag, 10 mei 2017
Sinds lange tijd weer een SusScrofaweekend in Mei. Weliswaar een verkort weekend i.v.m. Moederdag en daarom ook een kort verslag. Mei is de mooiste maand van het jaar. Ons thema was Natuurobservatie in het Paradijs. Mooi op tijd vertrokken Batman, Vliegend Hert en Yeti die vrijdag uit Erica richting Duitsland. Het weer was wat we van Mei mogen verwachten, blauw met plukken wit en een beetje fris. Even in Klazienaveen boodschappen doen. Een stief uurtje later draaiden we onze plek op. De Ketel laten uitwaaien en een afdakje construeren. De stamtafel werd op de plek gezet en het feest kon beginnen. ‘s Avonds completeerde Oei-oei de groep met zijn aanwezigheid. Het werd een avond kampvuur als uit oude tijden.

dscf5538_2 dscf5593

 

 

 

 

 

 

 

 

 

dscf5624 dscf5625

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

dscf5631 dscf5632

Zaterdag, 11 mei 2017
Vroeg op. Snel eten. Om 04.15 uur liepen we over de Dorgener Brucke. Nog nooit hadden we als SusScrofa’s zo vroeg de brug gepasseerd. Hiervan werd een foto gemaakt. Een half uur later kwamen we aan bij de jachtkansel met uitzicht op een met woud omzoomt weiland. De kansel kon ons alle vier niet bergen. De laatste, Yeti, die instapte had pech. Die stuiterde rap weer naar buiten. We hadden in de kansel prachtig zicht op de eerste 50 meter. De rest was gehuld in een dikke mist. De volgende uren trok de mist echter geleidelijk op. Voor ons openbaarde zich het paradijs. Reeen, hazen, roofvogels enz. Dit alles onder een oorverdovend zanggeluid van vogels met de roep van de Koekoek als hoogtepunt. Om 07.30 uur trokken we ons terug naar de Ketel. Om 008.00 zaten we daar achter het bier om het kampvuur. Weer een tijdsrecord verbroken in de geschiedenis van SusScrofa. Om 11.00 hadden we weer genoeg spraakwater op. Om af te koelen gingen we het veld in. Naar de bloeiende meidoorn. Achter in het veld richting Schoenveter stonden genoeg meidoorntruiken in hun prachtige lentetooi. Ook hier was het landschap paradijselijk mooi. Alleen liet Eva zich niet zien. Na foto’s te hebben geschoten gingen we terug naar het kamp. Wederom wachtte een avond rond het kampvuur op ons. Prachtige verhalen uit vervlogen tijden in het schemering van de vlammen deden de ronde. SusScrofa op z’n best.

dscn6393 dscn6420

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag, 12 mei 2017.

Na het vroege ontbijt werden de spullen gepakt. Ieder kreeg zo de gelegenheid om vroeg thuis te zijn i.v.m. Moederdag. En zo geschiedde.

 

Moed Broeders, struikel niet.
Vliegend Hert

dscf5621

 

dscf5645

Maart 2017

Maart 2017

Vrijdag 24 maart 2017.
De route naar Duitsland was dit jaar geblokkeerd. In het natuurgebied de Meerstalblokken nabij Weiteveen lag het hele grensgebied op de schop. Langs de grens werd een dijk aangelegd om te voorkomen dat het moeras uitdroogt. Naast de dijk waren ze druk bezig om een fietspad aan te leggen. Kortom een grote modderbende waardoor zwaar bouwverkeer denderde. Daar gingen dscn6213Batman en Vliegend Hert als wandelaars dus niet door lopen. Dit weekend ging het anders. We werden afgezet door de echtgenote van Vliegend hert op de Sudweg tussen Schoningsdorf en Twist. Eigenlijk onze eerste halteplaats in Duitsland als we de normale route hadden genomen. Traditiegetrouw namen we een borrel voordat we ons aan de tocht waagden, het was kort na zevenen in de morgen. We sloegen de Griendsveenstrasse in, later Jagerstrasse, en togen door het mooie landschap richting Fullen. Het weer was fantastisch, blauwe lucht met witte wolken, met een temperatuur omstreeks de tien graden. Alleen de noordenwind was guur en kwam ons tegen. Niettemin, goed wandelweer. We schoten dan ook flink op. Een uur later was de autobahn A31 in de verte zichtbaar. Aan de Waldweg stond onze bank, hier namen we de eerste pauze. De natuur om ons heen stond op uitbarsten. Vol verwachting zongen de vogels om ons heen. De lente diende zich aan. Na zo’n vijf kilometer te hebben doorgestapt namen we een extra pauze in een trekkershut aan de Weststrasse. Batman en Vliegend Hert konden zich een extra pauze permitteren. We lagen voor op schema. Even later liepen we door Fullen. Op een bank aan de Sommerfeldstrasse zouden we traditioneel onze middagpauze houden. Wat schetste onze verbazing? De bank was weg. Nu hadden we op vorige hikes al geconstateerd dat het zitbankje in deplorabele toestand verkeerde. Door het tafelblad konden we onze voeten bekijken. Een correcte Duitser had dezelfde conclusie getrokken en de bank verwijderd. Helaas was hij vergeten een nieuwe te plaatsen. We volgden de Sommerfeldstrasse richting Stadt Meppen. In het bos langs de straat herinnerde zich Batman nog een bankje. Deze stond er gelukig nog. We zaten nog uit de wind ook. Dit wordt voortaan ons nieuwe plek waar we de middagpauze nuttigen. Zo in het voorjaarszonnetje werd het zelfs even warm op het bankje. Even later togen we de binnenstad van meppen in. Hier kregen we een app van Yeti. Hij was helemaal van het padje. ‘Ze’ waren bezig om het kampterrein in te pikken. Of wij straks wel even de Ketel wilden verplaatsten. Enkele groepsleden boden zelfs al gereedschap aan. Dat allemaal precies in het SusScrofaweekend. Kortom Yeti in paniek. Omdat we mooi op schema lagen waren we netjes op tijd voor de kroeg waar we traditiegetrouw onze eerste vazen bier nuttigden. dscn6214De tocht ging voortvarend. Na een scheet zaten we alweer aan de Bokeloherstrasse alwaar we een Krombacher dronken. Nog een scheet later zaten we op het buitenterras bij Gasthof Giese in het stadje Bokeloh. Hier lieten we ons wederom fêteren op een paar forse vazen Duits gerstenat. De laatste kilometers werden we niet begeleid door een welkomscommittee. dscn6216Batman en Vliegend Hert konden zelfs op de Dorgenerbrucke een groepsfoto maken waarop alleen de werkelijke deelnemers stonden. Vanaf de brug konden we door het dichte bronsgroene eikenwoud in de verte een kampvuur zien branden. Ons Heimat. Hier kregen we van Yeti te horen dat paniek betreffende de verplaatsing van de Ketel niet nodig was. We klopten Yeti geruststellend op de schouder. De Ketel blijft ons Heimat voor komend weekend, en daarna.

Zaterdag 25 maart 2017.
Omdat we maar een weekend hadden besloten Batman en Vliegend Hert de beschikbare minuten goed te besteden. Met dauwtrappen. dscf5284Wederom werden we getrakteerd op een blauwe hemel met vette proppen witte wolken. Na het ontbijt trokken de heren naar de HaseAltarm. Hier was de natuur op een spectaculaire wijze aan het veranderen. Oorzaak: bevers. Die knabbelaars onthielden zich niet bij kleine stammetjes en andersoortig struweel. dscf5292Eeuwenoude woudreuzen moesten er ook aan geloven. Door stelselmatig de bomen tot anderhalf meter boven de grond circulair te ontdoen van schors werd hun doodvonnis voltrokken. Door het ontbreken van een natuurlijke vijand ligt een beverplaag om de hoek. We namen het bovenpad door zo’n tien meter tegen de helling op te klauteren. Hier stond een bank, pronter en nieuw. Vanaf de bank werden een paar mooie natuurobservaties gedaan en een vink werd gefotografeerd. Na een omtrekkende beweging door het woud waar de lente vanaf schreeuwde kwamen we terug bij de Ketel. Waar zowaar de overige heren op waren. dscf5300Omdat controle werd verwacht van autoriteiten van de Naturschutz moest het kampterrein er proper bij staan. dscf5314Wanneer de Ketel als een jachthut eruit zou zien zouden we ermee wegkomen, aldus boer Rolfes. Dan moet het terrein natuurlijk wel ontdaan zin van rommel. Met z’n allen togen we aan het werk. Het Susscrofaweekend hadden we hier niet voor bedoeld maar soms moesten we een hoger doel dienen. Kwam daar zo maar even voor 40 eurootjes aan oud ijzer vrij uit allerlei nissen en gebouwtjes. Geheel los van de goedkeuring of niet, Yeti hield er tenminste een opgeruimde terrein aan over. dscf5321De Bonefatiustocht stond op het programma, naar de Schoenveter. Deze lag achter Sqauwvally. Een eeuwenoude weidelandschap met heuvels en Meidoornstruiken, volledig ingesloten door rivier de Hase die als een enorme schoenveter alles omgaf. In het uiterste punt een woud van Grove Sparren en Ratelpopulieren. De groep, Bambam, Batman, Oehoeboeroe, Oei-oei, Vliegend Hert en Yeti leken haast te verdwijnen in het immense landschap. dscf5328Een adembenemend mooie landschap. Straks in Mei een waarlijk Hof van Eden wanneer de Meidoornstruiken in bloei staat. Met de kleuren en geuren zeker een bezoek waard. Helaas ook hier mensen die het nodig vonden takken en stammen uit de tuin te dumpen in het veld. Daar kunnen we weer jaren tegenaan kijken voordat de natuur het heeft verzwolgen. De groep volgde de Hase. In een tak vlak boven de rivier was een nestje gekunsteld. dscf5331Een takje leek als vluchtweg te dienen. In het gras vonden we een keutel van een vos, leven en dood sliepen ook in deze tijd naast elkaar. In een scherpe bocht besloten we even te pauzeren voor een groepsfoto. Daarna vervolgden we de tocht. Een nummeringsbordje langs de rivier werd, bij gebrek aan haas, door een jager als doelwit gebruikt gezien een kogelgat als stille getuige. Even verderop vonden we in het gras een klodder Heksenkots. Het is geleiachtig drab die reigers uitspuwen na het consumeren van een kikker vol eitjes. Ik vind Heksenkots veel beter tot de verbeelding klinken. Een beetje bijgeloof maakt het leven veel spannender dan de saaie wetenschap. In het uiterste punt van de Schoenveter zongen de populieren hun eeuwige lied. dscf5336Op de terugweg kwamen we op een punt waar we de rivier de Hase zowel links als rechts konden waarnemen. Hiervan werd een panoramafoto gemaakt. De groep trok verder door een heuvellandschap bedekt met hoge gras en meidoornstruiken. Het weer bleef ons die dag meezitten. Over landbouwgrond waar ooit mais had gestaan trokken we terug naar de Ketel. Hier plaatsten we ons aan het kampvuur en laafden we ons in het voorjaarszonnetje aan de gaven van het goede leven. Toch zou blijken dat de maand Maart niet geschikt is voor kampvuur. Daarvoor is het simpelweg te koud. In het zonnetje ging het nog net, maar die bleef voor ons niet stil staan. Bij het donkeren maakten we foto’s van de zonsondergang en trokken we ons terug in de Ketel alwaar als vanouds ons een daverende avond wachtte.dscf5347

Zondag 26maart 2017.
Klein reussies tocht ging wederom richting het oosten. De troep ging de ruïnes bekijken van waar ooit boer Wulf had gewoond. Toentertijd een machtige boer met een boerderij die op een dorp leek. Op oude landkaarten zelfs als dorp genoemd. dscf5356In de bijgebouwen woonde het personeel of waren werkplaatsen. De rest van de gebouwen waren opslagplaatsen en varkensstallen. Alles in enthousiast vergaande staat van ontbinding. Elk jaar ging dit proces onverbiddelijk door, elk jaar iets minder boerderij. De groep SusScrofa kreeg de kans om dit van dichtbij te mogen meemaken.
Eerst kwamen we over het terrein van boer Rolfes. We keken in de kapschuur waar we menig weekend hadden vertoefd, toen met de Abdij. Achter de schuur hadden ze een woudreus, een holle beuk, een heuk, omgezaagd. In het koolzaadveld werden enkele reeën waargenomen. dscf5369We zouden die ochtend waden door de reeën. Sinds Schnoeing hier geen jachtopziener meer is leken de reeën opgelucht, blij en amicaal te zijn geworden. De beesten liepen in de verte naar de boerderij van Wulf. Alsof ze wilden zeggen dat het weer eens tijd was voor een bezoek. De uitnodiging namen we aan. Het terrein om de boerderij van boer Wulf was weer een tikkeltje meer overwoekerd dan de laatste keer van ons bezoek. dscf5375De crucifix was door de overwoekerende rododendron nauwelijks meer zichtbaar. De groep verspreidde zich en verdween in allerlei schuren en schuurtjes. dscf5397Toen Vliegend Hert zichzelf binnenliet in een van de bijschuren betrapte hij iemand in de schuur. Deze was net bezig een zak te vullen. In het donker kon Hert niet zien wie hij was of wat hij in de zak stopte. Hert liep naar binnen, hem tegemoet. Nog net kon Hert een foto maken van de man met een gele plastic zak in de hand alvorens hij door de open staldeur naar buiten verdween. Wat kon de man meegenomen hebben uit een oude verlaten schuur? dscf5377Het zal een mysterie blijven. Verderop werd de voormalige jachthut van jachtopziener Schnoeing geopend, hier vonden we nepkraaien en nepduiven. Wat voor perverse hersenkronkels had Schnoeing eigenlijk? Yeti liet zich even later vrijwillig bespringen door een kraai. Zo tam als plastic maar kan zijn. dscf5406De groep verliet het terrein door ten oosten het bouwland op de lopen. Daar stond de groep reeën ons geduldig op te wachten. In het zand vonden we een grote voetafdruk van een wolf. Ze zijn er. Via een omtrekkende beweging langs de Hase kwamen we terug op het terrein van boer Wulf. Ondertussen deed Batman een mooie natuurvondst, een beverschedel. Waarschijnlijk van de eerste generatie. Terug op het terrein van boer Wulf kwamen we in de ruïnes van de voormalige koetshuizen. Een van de huizen had ooit gediend als jeugdherberg, bedden en matrassen lagen hier nog als stille getuigen uit die tijd. dscf5391De gebouwen waren in zodanige vervallen staat dat ze weer mooi werden. Vergankelijkheid in een gestolde fase. In de schuur stond een koets stilletjes te vergaan. Houtwormen deden verwoede pogingen om leven in de brouwerij te brengen. dscf5413Vijftig jaar geleden, als tienjarig welp had Vliegend Hert de schuur al eens bezocht. Toen stond behalve deze koets een grote pronkkoets in perfecte staat met lampen en versierselen. Een paar jaar later bleek de koets uit de schuur te zijn gestolen. Misschien maar goed ook gezien het lot van de overige koetsen. Net als de koets die er nog staat was deze koets op de deur ook voorzien van een gestileerde letter W. dscf5419De W van Wulf. Ook in de andere ruïne stond een koets. Deze was er nog beroerder aan toe. Vergankelijkheid in optima forma. De groep maakte zich op voor de terugweg maar moesten nog even op Oeioei wachten. Die kwam even later aanlopen met een gele plastic zak vol met reeënschedels, had ie gevonden in een van de schuren. Kwam daar nog een kerel tegen met een fotocamera in de hand. Even later zat de groep om het kampvuur om het avontuur na te praten. Oehoeboeroe maakte voor de groep lekker eten en ruimde de boel alvast een beetje op. De wijze Uil had gelijk, het voorjaarsweekend van SusScrofa zat erop. Niet veel later was het weer stil op het kampterrein en besnuffelden de konijnen de kale plekken in het gras. Tot mei, dan dient het ZOMERweekend van SusScrofa zich aan.

Geschreven door Vliegend Hert.dscf5407

1 of 7
1234567